En ze leefde nog lang en gelukkig

Dit is een verhaal met een min of meer gelukkig einde. Het gaat over een prinses en een prins. En ze leefden niet lang en gelukkig.

De prins heette (naja, hij heet nog steeds) David. Als ik tegenwoordig foto’s op Facebook voorbij zie komen dan bekijk ik ze peinzend. Zijn lachende gezicht naast allerlei vrienden die ik niet ken. Feestend in Berlijn. Obscure kroegen of kraakpanden bekijken. Misschien wel naar Lowlands. Ik ga nauwkeurig bij mezelf te rade wat ik voel. Niet zo veel. Maar er moet een reden zijn dat ik blijf staren.

We gaan ongeveer acht jaar terug in de tijd. In de tijd dat ik de eerste generatie MSN’gebruikers was chatte ik met hem. Over van alles en nog wat. Achteraf bezien heb ik de helft van mijn jeugdige jaren op zolder bij (voor of achter?) de computer doorgebracht. Zijn knipperende MSN schermpje schreeuwde om mijn aandacht. Het ging overal over.

We liepen op zeldzame momenten over de boulevard in Scheveningen, of lagen aan het strandje van de plas in de buurt. We aten in goedkopige Italiaanse restaurants met gerafelde tafellakens en nepkersen aan de muur. We fietsten rond. We voeren met kleine sloepjes van zijn ouders over grote watervlakten. En altijd was er wel iets. Iets dat ons niet nader tot elkaar bracht. Er was geen gelukkig moment dat onze – Bouquetreeks alert! – lippen voor altijd op elkaar sloot. Maar er was – of niet? Ik denk het nog altijd na al die jaren – spanning. Er was een soort nieuwsgierigheid. Er hing iets in de lucht, maar ik vind dat altijd zo’n conceptueel ding. Ik keek serieus in zijn donkere ogen. Ik keek naar zijn gestalte. Zijn maniertjes. Ik was smoor- en smoorverliefd. Maar ik zat gevangen in een cocon van angst. Angst dat het allemaal anders was dan mijn gevoel wou.

Het moet wel bijna een woensdagmiddag zijn geweest. Ik zat achter de computer en was bezig met iets voor school. Ik zag hem vanuit mijn ooghoek online komen. Instinctief klikte ik het schermpje open maar wachtte even met typen.
Om hem de kans te geven iets te zeggen.
Er gebeurde niets.
Ik typte voorzichtig ‘hoi’ met niets er achter. En toen kwam het. Hij was met vrienden naar Winterswijk vertrokken om te vieren dat hij geslaagd was.
Daar hadden ze een huisje gehuurd.
En daar was ie iemand tegengekomen die hij wel heel leuk vond.
Hij vertelde het als een spannend verhaal. Om iets waarmee ik blij kon zijn dat hij nu verkering had. Toen kon ik niet meer. Ik zat als verlamd te staren naar een oneindig niets. Een stroom aan allerlei nare emoties overviel me. Samen met een gevoel van machteloosheid. Ik biechtte hem direct op dat ik vreselijk verliefd op hem was, en dat dit helemaal geen leuk nieuws was.
Daarna ging ik offline.

Het heeft me maanden gekost om er over heen te komen. Weken van snotterige belsessies. Weken van uitgestelde afspraken. Ik voelde me in- en in verrot over zoveel onrecht. Helemaal niets of niemand kon me troosten. Onmachtig en bang om mijn gevoel richting andere mensen onder woorden te brengen liep ik maandenlang rond. Maanden waarin het verdriet diepe krassen naliet op mijn naïeve ziel. Er zijn spreekwoorden die prediken dat ongeluk nooit alleen komt. En dat klopt geloof ik wel. Mijn studie liep vertraging op, en ik verloor al mijn vrienden.

Na die ramzalige tijden blokkeerde ik hem op MSN, en wiste zijn sporen; de smsjes die ik in een schriftje had geschreven. Zijn telefoonnummer uit mijn nieuwe telefoon. Vastbesloten hem nooit meer te zien. Dat lukte niet. Maar na de laatste keer dat ik hem sprak was ik opgelucht. Ik had me ge-ergerd aan zijn vervelende maniertjes. Zijn ego. Zijn superioriteitsgevoel. Wat een eikel.

Geschreven door Budhilezer Lisa83