Een winter zonder jou

Het is weer eens zo ver, de zon loopt zich lekker te verschuilen achter een dik pak wolken en het is koud, kouder, koudst. Als ik van onder mijn warme dekbed naar buiten spiek, druipen de regendruppels langs het raam naar beneden en lijkt het alsof het nooit meer écht dag zal worden.

Punt is, dat het me eigenlijk geen bal kan schelen. Nooit gedaan ook trouwens, me druk maken omdat de winter weer begint. Vind het juist heerlijk, lekker thuis, lekker rustig, lekker niks.

In de zomer heb ik altijd zo het gevoel dat ik moet, moet, moet. Zelfs na een lange en geslaagde dag van werken, sporten, boodschappen doen, koken, afwassen en weet ik wat nog meer, is het om 22:00 nog licht en bloedheet. In plaats van languit op de bank voor de tv te ploffen,  moet ik dus eigenlijk nog even naar buiten. Want als ik niet hysterisch meegeniet van de zon is het zonde, “want het is zo weer winter hoor”…. Bluuuuh.

Ons hele leven lang hadden we samen al gedroomd.
          
            

En in het weekend is het helemaal erg. ‘Eindelijk even niks’, denk je dan op zaterdag ochtend.. maar nee hoor! Want als jij op zaterdagavond in de kroeg hoort dat je als enige gewoon thuis hebt gezeten terwijl de rest ‘lekker’ naar het strand/meer/park/bos is geweest, heb je opeens spijt als haren op je kop.
En dus slaat de week daarna op woensdag de stress al toe, wat gaat iedereen dit weekend doen, en waar gaan we heen.. het moet hip, hip, hip.. rosé, strakke buiken, zon, vriendje mee, vriendinnetjes ook erbij.. En dan al die bbq’s, hoe moet ik in godsnaam ‘bikiniproof’ blijven als er elke avond heerlijke vleesjes, stokbroden, sausjes en wijnen aan mij voorbij trekken??!

Pff nee hoor, dood vermoeiend. Geef mij de winter maar. Af en toe even een frisse neus halen tijdens het hardlopen, winkelen, of even snel naar het café, en verder gewoon lekker thuis, en om 22:00 lig ik in bed. En dan heb je natuurlijk ook nog kerst en oud en nieuw, waar ik me elk jaar weer extreem op verheug. En die elk jaar opnieuw weer oersaai zijn, maar dat ben ik dan het jaar daarna toch lekker weer vergeten.

Maar dit jaar dreigt er iets (of eigenlijk iemand) mijn winterbuzz te gaan dwarsbomen, en dat neem ik hem bijzonder kwalijk. Had hij het maar uitgemaakt in de zomer, dan had ik gedacht ik moet, moet, moet en was ik gegaan, gaan, gaan. Maar nu, met de winter op de stoep, lig ik alleen op de bank, kijk naar de regen buiten en denk terug aan precies een jaar geleden. Na een verliefde, zwoele zomer zagen we er zo naar uit om samen de winter tegemoet te gaan. En niet alleen de winter, maar ons hele leven lang hadden we samen al gedroomd. Terwijl we aten, dronken, knuffelden, schaatsen, lachten en de hele winter als een sprookje aan ons voorbijtrok.

En ook al zegt hij me dat deze dromen allemaal nog uit kunnen komen, dat hij nog steeds van me houdt, en dat het uiteindelijk allemaal wel goed komt… Het voelt anders. Ik voel me anders. De liefde is niet meer vanzelfsprekend, onze verbondenheid niet meer onbreekbaar, en ik voel me zo fucking onzeker, en zo bang, bang, bang.

Geschreven door budhilezer: LisaZ