Eelt op je McR.I.P.

Sommige dingen gaan te snel. Veel te snel. En dan heb ik het niet over dat lekkere ijsje wat te snel smelt, of geld wat te snel opgaat. Nee, dan heb ik het over die Te snelle Teveel fout gaande relatie, of die Te snelle Te gekke voorbijgaande baan of studie. Die te snelle openbarende vakantie, of die te snelle auto die jou onderspatte door middel van de eerste herfst regen plas. Of die blaadjes die te snel van de bomen afdwarrelen terwijl jij nog in je zomer jurkje loopt, te genieten van die blij makende, verwarmende, te snelle zon.

Een paar dagen geleden moesten wij onverwacht onze lieve buurvrouw begraven, een humoristisch mensje van 88 die nog steeds heel stoer op zichzelf woonde.
   

Of die te snelle begrafenis. Een keer in de zoveel tijd moeten de meeste van ons daar helaas aan geloven. En vaak heeft op deze dagen ironie de overhand. Want hoe kan het zijn dat een handeling die je honderd keer doet nu zo snel voor een einde kan zorgen? Is het verveling, de routine, of ging het allemaal te snel? Want dat is vaak het probleem. Sommige dingen gaan zo snel, dat je het einde niet kan voorkomen, laat staan genezen. Ineens is het daar, out of the blue, ijzig verstikkend en zwaar aanwezig. Want sommige eindes zijn toch echt definitief.

Een paar dagen geleden moesten wij onverwacht onze lieve buurvrouw begraven, een humoristisch mensje van 88 die nog steeds heel stoer op zichzelf woonde. Natuurlijk was haar dood onverwacht –ze was ondanks haar leeftijd nog erg gezond- en natuurlijk ging alles razendsnel. En natuurlijk was het stralend weer op de dag dat wij haar laatste contact met deze aarde in eerbied vernietigde.

Ondanks het feit dat het een prachtige uitvaart was en naast de normale feiten dat je weer extra stil staat dat niets zeker is, dat alles plotseling voorbij kan zijn en dat ik weer concludeerde dat Italiaanse operamuziek geheid een tranen trekker is en een dramatisch effect heeft, vooral op mij, merkte ik ook op dat begrafenissen veel te kort zijn, vooral voor mij. Hoe kan het zijn dat, als je een heel leven met iemand heb gedeeld, je afscheid neemt in een uur tijd? Je komt bij elkaar, je hoort wat snotterige anekdotes aan, je staat een uur in de rij om nog voor een laatste keer “de” 6 planken te zien, en dan een uur in de rij om te condoleren. Vervolgens slurp je wat waterige koffie en praat je over het Nederlandse weer, en dan ga je weer op huis aan of terug naar je werk.

Welke randdebiel verzint er dat je eventjes door de Drive In kan rijden en dat na 2 uur tijd de McR.i.p voorbij is?

Just like that. Je wordt verwacht in een uur tijd iemand los te laten, herinneringen te vergeten en laatste sporen te wissen. Maar wie verwacht dat dan? Wie eist er dat de begrafenis precies 120 minuten en 2 seconden duurt? Welke randdebiel verzint er dat je eventjes door de Drive In kan rijden en dat na 2 uur tijd de McR.i.p voorbij is? George Bush? Het Bovennatuurlijke? Een van de vele Goden die onze gedachtes rijk zijn? Of, staat het in de Wet? De voorwaarden van je verzekering misschien?

Dit zou makkelijk zijn. Gewoon de schuld kunnen schuiven op een hogere macht, welke deze ook mag zijn.

Niets is minder waar, hoewel je dit ook een hogere macht zou kunnen noemen.

Het Onderbewuste. De Routine. Jarenlang zijn wij gewend om bepaalde dingen op een bepaalde manier te doen, we weten niet beter.
De handeling is een automatisme, ook al doet het pijn. Het zorgt voor een eelt laagje, maar je weet niet beter.
Deze begrafenis zette me aan het denken; het was te ver van mijn bed show om mij dagen lang intens verdrietig te voelen, maar dichtbij genoeg om een indruk achter te laten.

De eerst volgende keer dat ik iemand dierbaar moet begraven, en ik klop even af, doe ik niet aan een McR.i.p

Ik stop met de standaard handelingen. Op mijn rechterhand, net onder mijn rechterwijsvinger, had ik al 6 jaar een klein eelt plekje die altijd een beetje pijn deed. Wonderbaarlijk is hij sinds een maand weg, ook al voel ik nog wel dat de huid daar steviger is. Ik heb heel erg lang heel erg veel gedaan, vandaar die eelt plekjes.

De eerst volgende keer dat ik iemand dierbaar moet begraven, en ik klop even af, doe ik niet aan een McR.i.p maar hou ik gewoon een 2, 3 of 4 weken lange Haute Funeral. Desnoods 5. Ik neem mijn tijd.
En vanaf nu stop ik met eelt kweken.

Geschreven door Budhilezer: Estrelladewi