Dertigers gerammel

34!. How the hell did I get there?!? Wanneer heb ik zo plotsklaps deze zo volwassen leeftijd bereikt? Al sla je me dood! Vast ergens gebeurd tussen het baren en opvoeden van m’n kind, de scheiding, m’n rotperiode gevolgd door die goede periode, gevolgd door m‘n verdrietige fase gevolgd door ‘n hele leuke…die fase waar ik nu in zit… verliefd tot over mn oren! Ergens daar tussendoor misschien…?

Middertig! JezusChristus! De leeftijd van Carrie en Co! Gek, 10 jaar geleden, toen ik elke dinsdagavond SATC keek met m’n vriendinnen, leek dat nog een miljoen lichtjaar ver weg … en ineens zitten we er midden in met zijn allen! Om me heen slaat bij deez en geen ineens de angst om het hart. De angst alleen over te blijven. De angst nooit iemand te vinden, de angst kinderloos door het leven te moeten. Want laten we wel wezen… na je mid-dertigste is het snel bergafwaarts met die eierenkwaliteit.! Laat het geworstel beginnen!

Ik merk het ook bij mezelf … die klok. Zo lang heb ik ook niet meer de mogelijkheid me nog verder te reproduceren op m’n 34ste. Maar ooit heb ik hem veel harder horen tikken. Tot niet te missen aan toe! Nu heb ik als perfect resultaat van die rammelende stokken een prachtexemplaar van een gozertje rondlopen. Mijn tikkende klok heb ik daarna stilgezet. Geen mogelijkheid voor een tweede kopie! Want er was die situatie die niet echt heel rooskleurig te noemen was. Te weinig geld, te klein huis… en bovenal (want met dat alles is echt nog wel te werken maar met het volgende niet) iemand die niet meer die tweede wilde, iemand met wie ik een te rammelende relatie had. Met als gevolg: te weinig rammelende eierstokken. M’n klok stond stil en ik had niet de puf of de wil hem aan de praat te krijgen. Want al had ik diep verborgen het gevoel nog niet klaar te zijn met deze wereld verder te overbevolken… zo wilde ik het niet meer.

En daarna kwam het alleen zijn. Nou, dan leg je je er echt wel bij neer dat het er waarschijnlijk niet meer in gaat zitten voor jou. Weliswaar met verdriet in je hart, maar toch! Focus op kindlief en jezelf! Niet zeuren, je hebt tenslotte een kind. Geen ruimte voor toekomstdromen en wensen. Als al die lieve mooie mensen om je heen al niemand vinden om huisje boompje beestje mee op te bouwen, wie hou je voor de gek dat het jou als Alleenstaande Moeder wel zou lukken! Forget it!

En laat daar toen plots en onverwachts toch iemand in m’n leven komen! Ja, heel leuk en aardig allemaal (heeeel leuk en aardig allemaal, zucht ik eventjes dromerig), maar m’n klok hou ik liever nog even in die doos op zolder. Want al is dit lijf, zodra het kan, vast weer gebruiksklaar om te reproduceren…nooit meer in een imperfecte situatie. Wat ik wil, is vaste grond onder mijn voeten. Wat ik wil, is teamwork, lol en plezier, stabiliteit. Wat ik wil is een samen… en alles wat daar dan uit voorvloeit, is prima. Ook The Whole Shebang. Maar nu vooral me niet laten opjagen door die verrekte houdbaarheidsdatum!

Geschreven door Budhilezer Tamtam