De naweeën

Je achtervolgt me. Zonder het te weten, ben je verweven in mijn leven.
‘Ons’ is nu krap vijf jaar geleden, maar ik heb het nog steeds geen plek kunnen geven. -Het- gaat over de manier waarop wij zijn geëindigd. Of liever gezegd: de manier waarop jij verder met je leven bent gegaan en ik vanaf dat moment een half jaar lang iedere avond huilend in slaap viel. Ik heb je erom gehaat en misschien doe ik dat nog steeds wel. Aan de andere kant weet ik diep vanbinnen dat voor jou de klap nog wel komt. Ik heb denk ik zelfs een beetje medelijden met je. Jij hebt namelijk nooit de verantwoording voor de cruciale beslissingen in je leven genomen..

“Altijd de makkelijkste weg kiezen!” Is je motto. Zul je echt niet begrijpen dat de weg van de minste weerstand je uiteindelijk parten zal gaan spelen? Dat je jezelf uitput door als maar een andere afslag te nemen als je een hindernis ziet? Op deze manier kom je toch nooit tot je einddoel, ik durf te beweren dat je zelfs niet meer weet wat het is, omdat je continu omdraait zodra de weg hobbelig wordt.
In dit opzicht zijn wij contra. Ik ben praktisch 24/7 bezig met het zoeken en aangaan van emotionele hindernissen. Of ik het nu wil of niet, ze zijn er. Mijn trots en koppigheid zorgen ervoor dat ik er niet omheen kan gaan, maar er doorheen moet.
Een gevolg van deze manier van leven is dat jij ook een hindernis voor mij geworden bent.
Door mij vijf jaar geleden aan de kant te zetten en de draad weer op te pakken met je vriendin, heb je mij veel verdriet gedaan. Door er verder nooit meer met mij over te spreken (niet op komen dagen bij afspraken en niets meer van je laten horen), heb je mij de mogelijkheid om ‘ons’ af te sluiten, weggenomen. Dát is dus mijn hindernis. Maar ik weet niet hoe ik er overheen moet.

En zo ontstaat de situatie dus dat ik net zo goed jouw hindernis ben, als jij de mijne

Het komt erop neer dat ik nog steeds op je zit te wachten.
Niet om je te beminnen of om verder met je te gaan, maar om met je te praten. Ik wil emotie bij je ontdekken, begrip en erkenning van je krijgen. Erkenning dat ik een deel van je leven ben, hoe kort ‘ons’ ook geduurd heeft. Ik weet dat het zo nu en dan bij je knaagt, maar weten is voor mij niet voldoende. Ik wil dat je dat recht in mijn gezicht zegt, dat je het beaamt. Want hoe erg je ook je best doet om verder te gaan, ik weet, voel dat er bepaalde momenten zijn dat je alleen aan mij denkt, je belevenissen van ‘ons’ herbeleeft en er misschien wel met weemoed aan terugdenkt.
En zo ontstaat de situatie dus dat ik net zo goed jouw hindernis ben, als jij de mijne.

Ieder jaar probeer ik het opnieuw. Ieder jaar hebben we contact via de mail. De ene keer opgezocht door mij, de andere keer door jou.
Afgelopen november heb ik het naar je geschreven, zo nonchalant mogelijk. Ik heb je gevraagd of je een kopje koffie met me wilde drinken en gezellig wilde bijpraten. Dat kan toch wel na zo’n lange tijd? Al die diepgaande hersenspinsels heb ik maar niet opgeschreven. ‘Opzich’ leek het je wel leuk. Ik wilde dat jij actie zou ondernemen en liet jou zodoende een datum prikken. Niets heb ik meer van je vernomen. Ik was de hobbel in de weg.
Weer een teleurstelling, pijn, verdriet en déjà-vu’s. Ik heb het maar zo gelaten.
Vannacht heb ik weer over je gedroomd, zoals ieder half jaar. Het was levensecht, ik kon zelfs het kenteken van je auto zien. Je was mooi, je was van mij. Het was weer net als toen, spannend, schuldig, maar zó intens en liefdevol. De hele dag heb ik er van bij moeten komen, helemaal omdat ik naast mijn liefde wakker werd en me meteen schuldig voelde dat ik over je gedroomd had. Vanmiddag heb ik je weer een mailtje gestuurd. Voor de aller-aller-állerlaatste keer. Of het weer, just like old times, bij plannen maken en niets uitvoeren blijft. M’n mailbox heb ik nog niet gecheckt. Ik durf niet zo goed, bang dat je zal reageren in de lijn der verwachting:

niet.

Geschreven door Budhilezer Sensi