De kunst van het loslaten

Na een gelukkige relatie van 15 maanden ga je ineens nadenken…
‘Goh, als dit nu al zo goed voelt, misschien zitten we straks voor eeuwig aan elkaar vast.’
Dat is waar het mis ging…’zitten we straks voor eeuwig aan elkaar vast’…

Opeens steigert er iets in je.
Ik ben nog zo jong, ik woon net in Amsterdam, hij is al wat ouder, hij heeft die levenservaring al…En dan knapt er iets wat niet meer te repareren valt. Je hebt nog maar een doel. Losbreken en je eigen leven lijden. Al is het maar omdat je vanaf je jeugd al 3 langdurige relaties hebt gehad met de langste tussenpauze van 6 maanden. Weet je eigenlijk wel hoe het is om alleen te zijn? Hoe goed ken je jezelf eigenlijk? Je bent jong, je ziet er goed uit, je krijgt genoeg aandacht van mannen, maar je moet altijd braaf nee zeggen(want je hebt al een vriend). One-night-stand? Wat is dat? Zomaar met een kerel een hapje gaan eten…hoe voelt dat? Maar als je al deze dingen wilt gaan ontdekken staat er nu nog een ding in de weg. De relatie met die man, die eigenlijk perfect is. Hoe neem je daar afstand van?

Door deze kracht zie ik zo duidelijk dat dit pad het juiste pad is.
   

Wat ik voel is zo bijzonder. Hoe zwaar het me ook valt om mijn allerbeste maatje op te geven, zo sterk is de kracht in mij om voor mezelf te kiezen. Een kracht die niet uit mezelf lijkt te komen, maar toch in me zit.

Door deze kracht zie ik zo duidelijk dat dit pad het juiste pad is. Ik heb geen enkele moeite om door te gaan. En stiekem voel ik me daar zo schuldig over. Alsof ik hem totaal vergeten ben. Dat is toch niet eerlijk?

Wat moet je zeggen als hij belt om te vertellen hoe moeilijk hij het heeft als jij het allemaal wel best vindt? Alsof je missie, je roeping en die kracht die je voelt zo sterk en overweldigend is dat je nergens vanaf te brengen bent.
En toch, als je erover nadenkt…klopt het niet…is het raar om van de een op de andere dag deze keuze te maken.

Mijn eerste les: de kunst van het loslaten…

Geschreven door Budhilezer: Djie