Dag Antwerpen!

Ik had een troosteloze, grauwe stad verwacht terug te vinden. Passend bij mijn gemoed. Maar een dapper zonnetje doet haar best de stad warm en liefdevol te kleuren. Het helpt me te ontspannen.
Ik ben in Antwerpen om afscheid te nemen van herinneringen die me niet langer dragen, maar eerder neerslaan. Plaatsen, personen, ik wil ze onder ogen zien en dan voorgoed vergeten. Werkt dat zo? Ach, echt overtuigd ben ik niet, maar een treurend mens moet toch wat! Gelukkig heeft mijn lieve vriendinnetje een middag vrij genomen om mij op deze tocht te vergezellen.

De eerste stop is slechts enkele passen buiten het station.
Daar staar ik 10 minuten de leegte van het Koningin Astridplein in.
Niet vanaf de Diamantzaal, maar andersom vanuit de hoek van de Keyserlei.
Achterop de man die daar ooit met opengezwaaide portier van zijn auto stond.
Vond ik hem toen al leuk? Naderhand denk ik van wel. Maar toen wilde ik er nog niet aan.

Een dia van een ander uitstapje schuift voor mijn ogen. Voor het mooie waait het net iets te hard daar op het strand. Hij staat met grote aandoenlijk witte voeten in de branding met zijn rug naar mij toe. Zijn silhouet vertederd mij. Hij is groot, mannelijk en kwetsbaar tegelijk. Ik wil die middag van alles, maar zeg niets en handel niet. Uiteindelijk gebeurt er niets. En ‘klik’ weg is de dia weer.

Dierenleed, het interesseerde hem geen fuck.

Shoppen in Antwerpen is zoveel beter dan shoppen in NL. Zelfs de winkelstraat met orinaire ketens heeft veel leukere shops: Del Rey, Karen Millen, Urban Outfitters, Massimo Dutti.

We lopen door. Ik vind dat er een ui op die toren staat.
Mijn reisgenote ziet er een toefje slagroom in. Zij is gewend felle kleurtjes te dragen. Ik shop lievere donkerblauw, zwart en paars. Misschien is dat net het verschil.
Dan de Groenplaats. In plaats van uit de hoek van het Stadhuis, zoals toen in mijn herinnering gebeurde, lopen we ‘m aan vanuit de linkerhoek en steken we ‘m schuin over richting de Kammenstraat. Ik tril op mijn benen, heb zin om toe te geven aan een eindeloze stroom van tranen. Verdomd, ook de Groenplaats is een plein. Blijkbaar zijn herinneringen op pleinen het sterkst. Ze ketsen af op de gebouwen aan de rand en komen dan als een boomerang dubbelhard zo terug. Ik ben blij dat we de Grote Markt links laten liggen.

Richting het Modekwartier. Met mijn vriendin ga ik naar de Fish&Chips ipv naar Walter van Beirendonck, duh! Leipe shit hoor die Walter, maar de prijzen zijn minder funny. Het was het enige onderwerp waarover de man en ik eens hebben gekibbeld. Hij was namelijk nogal fan van Van Beirendonck, ja wist ik veel! Toen had ik al een betoog gehouden over adoptiekippen en straathondjes. Dierenleed, het interesseerde hem geen fuck. En mij interessert het als puntje bij paaltje komt eigenlijk ook niet, want ik doneer niets aan organisaties die zich bezig houden met dierenwelzijn. Maar ik was zijn gepats gewoon even zat. Wilde dwars doen en wederom vooral niet toegeven dat ik hem ook leuk vond. Die afspraak had ik mooi verpest!

Het middagje Antwerpen gaat snel voorbij. We eten nog een simpel hapje in het restaurant dat…ach ja dat restaurant. Natuurlijk is niets toevallig. En dan hebben we snel een taxi nodig richting het station om nog thuis te geraken.

Etch & sketch. Met een lange haal wordt het magneetbord van mijn herinneringen schoongeveegd. Ik heb hem nooit gezegd dat de interesse wederzijds was en dus kwam er een moment dat hij (terecht!) zijn pogingen staakte. Wekenlang had ik een kater. Maar die moet nu na dit tripje weg zijn. Helemaal weg. Gewoon omdat ik dat wil. En omdat mijn vriendinnetje er speciaal vrij voor heeft genomen!

Geschreven door Budhilezer: Atilla the honey