Burn out

Ik ben 26 jaar en werk op een school. In mijn ogen moet je werk heel leuk zijn, wat geld opleveren en vooral ook de ruimte overlaten voor een leuk sociaal leven.

Nu is het zo dat ik ongeveer 50 uur in de week aan het werk ben, word er alleen niet voor betaald, dat is dan wel weer een minpunt.
Eerst ging het me nog best redelijk af, maar de laatste tijd heb ik iedere dag hoofdpijn en vergeet ik veel dingen en ben ik constant moe. Dit terwijl ik juist een heel druk leven wil leiden, over drie weken een halve marathon schijn te gaan lopen en het me dus helemaal niet goed uitkomt om me rot te voelen. Naief als ik ben, ben ik al bij de huisarts geweest die me vriendelijk toe vertrouwde dat er lichamelijk toch echt niets aan de hand is. Goed, dus dan is het iets anders. Ontkennend ga ik op zoek naar wat het dan zou kunnen zijn, totdat mijn moeder het me over de telefoon heel helder uitlegd. Ik zit tegen een burn out aan. Maar dat kan toch helemaal niet? Niet ik! Ik ben 26!!!

Mensen om me heen blijven al enkele dagen ziek thuis, en durven voor zichzelf te kiezen. Ik schijn dat ook te moeten gaan doen en dus leren, maar hoe?
Ik vind het maar lastig en kom er steeds meer achter dat ik anderen niet wil teleurstellen en anderen niet wil laten zitten (mijn werk op andermans bord neerleggen). Moet het leven dan bestaan uit hard zijn, soms je idealen laten varen om het vooral zelf goed voor elkaar te hebben?

Ik weet het niet meer en kom steeds op dezelfde vraag terug; wordt het wegrennen of heel hard gaan veranderen?!

Geschreven door Budhilezer Femm