Balans

Een vallende boom, een uitglijer op het ijs, een hartstilstand, je voet nét even verkeerd zetten op de trap… het kan zo over zijn, in minder dan een seconde, zodat je het zelf niet eens beseft. Dood, weg, foetsie, voor altijd.

Ik vind dit zo bizar om te beseffen, bijna te bizar voor woorden. En toch gebeurt het dagelijks, soms komt het extra dichtbij doordat het een bekende is. Hoe raar ook, maar het schudt me wakker, het houdt me bezig.
Zelf kan ik nog wel eens teveel in mijn hoofd zitten waardoor ik vergeet te genieten, te leven, te lachen. Door zo’n verhaal kan ik erg boos op mezelf worden, muts! Lééf! Het kan zo over zijn.. Carpe diem!
En ik probeer het, meer genieten van kleine dingetjes, mooie mensen, fijne muziek, lieve woorden, mijn onafhankelijkheid.

Totdat ik na ga denken (zucht). Je hebt mensen die echt Carpe diem leven, mensen die niet zoals ik vastzitten in een saaie baan, wat ik eigenlijk zo vreselijk zonde van mijn tijd vind. Die mensen zouden ontslag nemen, ‘we zien het wel’, op reis gaan, teren op spaargeld.

Ik zou dat zo graag willen doen, weg hier! Maar aan de andere kant, ik heb verantwoordelijkheden, de huur moet betaald worden, ik wil niet thuis zitten zonder werk en mijn spaargeld is bedoelt voor léuke dingen.

Telkens loop ik er weer tegen aan; wat is de juiste balans tussen verantwoordelijk zijn en toch per dag leven?

Geschreven door Budhilezer Fladdertje