Another one bites the dust

Kolere! Dat scheelde verdomd weinig! Enigszins onder de indruk van het gebeurde sta ik aan de kant van de weg met een Nieuwe Revu in mijn hand. De vrachtwagen die mij zojuist net niet heeft geschept, terwijl ik voornoemd blaadje aan het lezen was en tegelijkertijd van zins was de weg over te steken (Zo zie je maar, dat multitasken is niet aan ons besteed.), raast onverstoorbaar verder. Ik had hartstikke dood kunnen wezen nu, op dit moment! En wat voor een compleet onzinnige, onnodige dood zou dat zijn geweest. Een Nieuwe Revu lezend! Niet eens Kant of Schopenhauer…

Nee, neem dan de dood van 98-jarige Titus die getooid met lange grijze baard in het holst van de nacht zijn kaarsje langzaam uit voelt flakkeren. De nabestaanden vinden dat het ‘zo goed is’. Een glimlach siert hun betraande gelaat. Dat lijkt mij wel wat.

Sterven is sowieso een nogal dramatisch gebeuren. Zo kan je de verschrikkelijke pech hebben kanker te krijgen. Voor iedere betrokkene een ware nachtmerrie. Maar toch kan men, als het leed geschiedt is, liefdevol op je terugkijken in de wetenschap dat je met al je positiviteit en je strijdlust tot de laatste snik gevochten hebt.

Zelfmoord is een ander verhaal. De, bijna spreekwoordelijke, vrachtwagen van vanmiddag is vandaag voorafgegaan door het trieste nieuws dat iemand die ik jaren heb gekend er de brui aan heeft gegeven en enkele dagen geleden zichzelf om zeep heeft geholpen. En hij is niet de eerste persoon die ik gekend heb die de stekker er zelf heeft uitgetrokken. Eerder de vierde. Ik ben er goed ziek van.

Nu kende ik de beste man niet zo goed dat ik de misselijkmakende mix van ongeloof, schuldgevoel, gemis, medelijden en verschrikkelijke kwaadheid voel die zijn naasten nu ongetwijfeld moeten voelen. Kwaadheid vooral. Welk een egoïstische naaistreek! En zo zinloos! Ik kan me nauwelijks voorstellen wat zij mee moeten maken nu.

Waar ik zo ziek van ben is dat ik me daarentegen wel heel helder kan voorstellen hoe hij zich gevoeld moet hebben die bewuste avond. De koning van de wanhoop. Het volledige niets, de ultieme leegte die alle zin, alle rede, al het gevoel opslokt. Een ervaring die het woord ‘pijn’ compleet devalueert. Pijn is voor beginners.

Been there, didn’t do it. Oh ja, ik was goed van ’t padje af, geloof mij! Het blijft speculatie natuurlijk maar het zou best eens kunnen dat mijn meest vervelende karaktereigenschappen, te weten passiviteit en besluiteloosheid, daar op die momenten mijn leven hebben gered. Sinds die tijd geloof ik niet meer in ‘goed’ of ‘slecht’. Eerder in ‘gunstig of ongunstig onder deze gegeven omstandigheden op dit moment’.

En nu loop ik vrolijk in de rondte, met een brand new leven, heb ik het liefste, knapste en grappigste vriendinnetje ter wereld en een ongewisse maar spannende toekomst in het verschiet. Heeft wat moeite gekost, maar dan heb je ook wel wat.

Ik wil en kan ook niet oordelen over deze man of over alle mensen die hun eigen demonen niet hebben kunnen bestrijden. Al die mensen die moegestreden zijn of in een vlaag van verstandsverbijstering de ultieme zelfbeschikking hebben gekozen. Noch kan ik mezelf op de borst kloppen en met trots roepen dat ‘deze gozer er weer helemaal bovenop is gekomen door keihard werken en doorzettingsvermogen!’. Het doet er allemaal niet zo toe.

Ik leef nu en ben aan mezelf verplicht er wat van te maken. Mijn leven ligt in mijn eigen handen, toen maar vooral ook nu.

“Maak er iets moois van Titus! Voor hetzelfde geld loop je onder een vrachtwagen!”

Geschreven door Budhilezer Titus