Am I evil…?

“Weet je, als je nu in een rolstoel zou belanden denk ik dat ik niet bij je blijf.” Zo, out of the blue vielen deze woorden mij ten deel. “Ik ben zesentwintig en heb een heel leven voor me. Ik heb nog zoveel te doen en mee te maken. Vind je me nu gemeen?” Nee, ik vond haar niet gemeen. Sterker nog, ik moest bekennen dat deze zienswijze nogal wederzijds was. We waren toen negen jaar bij elkaar. Niet veel later ging het uit.

Ik schoot niet hard op in mijn zoektocht naar de evil Titus. Het enige wat ik kon bedenken was dat ik ten aanzien van het rolstoel-dilemma eerlijkheidsgewijs had moeten zeggen: “Ik zou ook niet bij je blijven als het jou zou overkomen. Hoewel, ik zou je eerst waarschijnlijk heel hypocriet bijstaan om vervolgens snoeihard vreemd te gaan.” Wat op zich weer de vraag opriep of ik daartoe wel in staat zou kunnen zijn. Ik sta nou niet bepaald bekend als notoire schuinsmarcheerder. Nog nimmer ben ik vreemdgegaan en dat is eerlijk gezegd niet iets waar ik veel trots aan ontleen. De gelegenheden die er zeker waren heb ik aan me voorbij laten gaan, niet uit morele superioriteit maar uit angst mijn relatie op het spel te zetten. Van ten minste een onbenutte mogelijkheid heb ik vette spijt. Okee, da’s een beetje evil, maar als ik dat niet hier had opgebiecht had er geen haan naar gekraaid. Ook is het geen stoere mannenpraat, ik gunde me echt een spannend uitje aangezien mijn sex- en kansloze relatie stilletjes aan het doodbloeden was.

Ik wilde niet doodongelukkig zijn alleen om haar gelukkig te maken

Navraag bij platonische vriendinnen (Noot: platonische vriendinnen zijn aan te raden voor de hedendaagse vent. Erg leerzaam!) leverde de volgende profielschets op: “Titus, je bent een aardige vent. Sympathiek, loyaal, empathisch, betrouwbaar en volgens ons ben je ook best wel heel lief.”

Right.

Dat was precies wat ik niet wilde horen. Iemand die aan bovenstaand profiel voldoet zou ook bekend kunnen staan als “saai en onaantrekkelijk”, althans, die indruk wekten de door mij geraadpleegde damesblaadjes en damessites. Nu vind ik mezelf niet bepaald saai en als ik mijn huidige vriendinnetje mag geloven (en ik geloof haar graag!) bezit ik tevens een zekere woeste aantrekkelijkheid, dus zo zwart/wit staan de zaken er ook niet voor. Maar ik had nog steeds geen vat op mijn, vooralsnog hypothetische, evil side.

Tot ik mij het laatste telefoongesprek herinnerde met mijn ex. Die van die rolstoel zeg maar. “Je hebt me jarenlang best veel pijn gedaan Titus.” zei ze zo aan het einde van het gesprek. Wat? Ik? Haar pijn gedaan? Ik ging niet in discussie, breuk lag al anderhalf jaar achter me en ik was er goed klaar mee. Maar die zin bleef toch knagen. Ik was juist super lief voor haar, dacht ik. Ik ging met haar samenwonen omdat zij dat graag wilde. Ik niet, maar soms moet je wat water bij de wijn doen. Dacht ik toen. Ik wilde geen hond maar ik gunde haar wat aanspraak de vele nachten dat ik pleite was met de band. En daar was Bennie de hond. Ik wilde geen huis kopen in een gat waar ik niet dood aangetroffen wenste te worden. De verhuizing verliep vlekkeloos. Ik wilde geen hypotheek waardoor ik fulltime op een stomme kantoorbaan moest zwoegen terwijl ik liever muzikant en dichter had willen zijn, arm maar gelukkig. Ik wilde niet doodongelukkig zijn alleen om haar gelukkig te maken.

Aha.

Aanschouw Evil Titus: ongelukkig door eigen toedoen. En dan nog zeuren ook. En eenieder die met een chronisch ongelukkige partner heeft gehokt weet dat dat gelijk staat aan emotionele mishandeling. Beide kanten op: naar jezelf en naar de ander.

Dat overkomt me dus mooi geen tweede keer.

Waarvan akte.

(En bij nader inzien vind ik die rolstoelopmerking onnodig grievend. Zo!)

Geschreven door budhilezer Titus