Verdomd lekker lijf

In dit leven als Anna heb ik niets te klagen over mijn huid. Glanzend, zacht, gezond en put- en puistloos.

Ik krijg er dan ook vaak complimentjes over en behalve dat ik er heel blij mee ben, sta ik weinig stil bij mensen die te kampen hebben met een niet zo fijn uiterlijk en huid-issues. Terwijl ik maar al te goed weet hoe het is om uitgescholden te worden. Om buitengesloten te worden. Puur op basis van mijn uiterlijk.

Alleen is dat alweer een poosje geleden. Zo rond het jaar 400-500. Het was toen dat ik onder de etterige wonden en vlekken zat. Ik ging destijds door het leven als Ivo, een eenzame man, gestorven in de vroege middeleeuwen aan een nare huidziekte.

En zelfs in een leven daarop, rond 1400, ben ik nogmaals getroffen door een horrorhuid. Dit keer als vrouw met syfilis, waarvan de gevolgen voor mijn uiterlijk ook niet gering (i.v.m. eetslust niet klikken rond lunchtijd) waren…

Waarschijnlijk is het daarom dat ik al een paar keer levendig droomde over mijn lichaam bezaaid met nare zweren.

En misschien is het ook daarom dat er altijd ‘gepulkt’ dient te worden. Zelfs mijn vriend moet het ontgelden als hij na een periode van overmatig zonnen aan het vervellen is.

Ik haal het grootste geluk uit vellen trekken en ondanks zijn pijnlijke grimassen kras en trek ik vrolijk door. En waarschijnlijk verklaart het ook waarom ik soms overmatig ga zweten en dicht sla als mensen lang naar me kijken of ik de volle aandacht krijg. Zo onzeker en verlegen…

En zou het ook verklaren waarom ik altijd roep ”Ja flupsie NU vind je me nog leuk, wacht maar tot over een paar jaar…”

Het zijn de overbijfselen van vorige levens, die me nu nog achtervolgen. Althans, dat is de conclusie van de vrouw bij wie ik een consult heb gedaan.

Om die ongewenste erfenisjes te verwerken moet ik een verhaal schrijven. Correctie: meerdere verhalen schrijven.

Een daarvan gaat over Ivo. Over zijn leven en zijn dood. Het lijkt direct te helpen. Ik schrijf en de woorden komen vanzelf. Zijn hele levensverhaal staat zo op papier. Ik krijg hoofdpijn en buikpijn en ben heel even verdrietig, maar voel me veel lichter na het schrijven er van.

Zijn verhaal is geen vrolijk verhaal, maar druipt van de eenzaamheid. Van niet begrepen worden. Van vernedering en onmacht. Niemand leek te zien dat zijn huid slechts een cocon was, en dat hij weer vervellen zou.

En dat er iets heel moois in hem schuilde. Net als in mij nu, al is dat misschien makkelijker te zien, omdat mijn verpakkingsmateriaal wat beter is uitgevallen…

En ik besef me nog beter dan voorheen dat ik blij mag zijn met mijn hulsje dat beschermt en precies aangeeft hoe ik me voel.

Laat ik haar koesteren en liefhebben met lipstick, warm water, zon, zee, wind en scrubjes. Laat ik in de spiegel kijken en damn gelukkig zijn hoe ik ter wereld ben gekomen. Alle korstjes barstjes rimpels rondjes… ze zijn er niet voor niets. Laat het een les zijn. En wel een hele simpele: Genieten. Van dat verdomd lekkere lijf.

P.s. mocht je nieuwsgierig zijn, ik deed mijn vorige levens consult bij Marianne Notschaele – den Boer.

Geschreven door Anna