Rust…

Yoga, kruidenthee, vegetarische maaltijden, boswandelingen, diepe gesprekken, lekkere janksessies, nog meer kruidenthee, kliederen met krijt en olieverf, ronkende poesies, uren van stilte, middagdutjes en meditaties. Jawel: mijn meditatie retraite in Frankrijk was bijzonder aangename ervaring.

Wat een rust heb ik daar gevonden. Thuis voel ik me maar al te vaak opgejaagd, ben ik om de drie maanden ziek, oververmoeid, adem ik non stop sigarettenlucht in van mijn beider buren en lig ik met regelmaat uitgeteld en chocoladevretend op de bank.

Jammergenoeg werd er bij thuiskomst meteen flink aan mijn zen-staat gerammeld. Het lot wilde namelijk dat ik de ochtend na terugkomst weer hard aan de arbeid moest.

Het was namelijk AMSTERDAM INTERNATIONAL FASHIONWEEK.

In mijn meest comfortabele stretchjurk en zonder foundation (een primeur!), (maar mét mascara en frisse tegenzin) ging ik opweg naar mijn modeavontuur.

Tijdens mijn reis had ik op meerdere fronten geleerd om goed voor mezelf te zorgen, dus maakte ik nog even een tussenstop (al was ik een half uur te laat, maar wat is tijd als je vier keer, drie kwartier per dag niks kunt doen op een meditatieplankje) voor een vers geperst sinasappelsapje.

Toevallig (toeval? Helemaal niet! Overduidelijk ment to be) begon op het bankje naast mij een jongen tegen me aan te kletsen, die ook net terug kwam van meditatiereis. Een onverwacht leuk gesprek.

Met een tevreden glimlach betrad ik nog een half uur later het fashionweek terrein. En ik was nog op tijd ook! ‘’Rust brengt ruimte.’’ bedacht ik.

opgeslokt door de aura’s van parfumriekende fashionista’s

Na een dag vol modeshows verruilde ik mijn jus voor vitamine Champie en werd ik opgeslokt door de aura’s van parfumriekende fashionista’s, diepe decolete’s en nog diepere discobeets die doordreunde in m’n behoorlijk doorgetochte zonnevlechtchackra.

Zo’n weekje in het niks vertoeven maakt je namelijk behoorlijk open. Het was waarschijnlijk ook daarom dat ik door allerlei vreemden werd benaderd in de Appie en ‘’BOEH!!’’ roepende zwervers aantrok.

Gelukkig was ik te zen om me druk of bang te laten maken. Een fashionweek collega merkte zelfs op ‘dat het prettig was om in mijn nabijheid te vertoeven, want ik straalde rust uit’. Ik? Rust? Dank !

Toch was het de eerste fashionweek dagen behoo-hoorrrrrlijk lastig om die gevonden vrede vast te houden.

Op de redactie werd ik bij terugkomst getrakteerd op meer dan 300 emails, twee staigaires die aan mijn arm plukten, ongeopende uitnodigingen van shows, een nog dikkere stapel post, een heleboel organisatorisch geduvel, tergend veel voicemails en daarnaast werd er nog verwacht dat ik uitmuntend schrijfwerk leverde, naast het reviewen van shows, socializen en foto’s maken.

Oh-oh. Daar ging ik. Ik denk het het ongeveer klonk als “zzzzzzzzzzzipppp”

Oh-oh. Daar ging ik. Ik denk het het ongeveer klonk als “zzzzzzzzzzzipppp”. De moeheid zoog zich in me. En de rits zat vast. Langzaam doorademen hielp niet meer. Mijn hoofd leeg maken leek onmogelijk. Stress, ergernis en hyperventilatie took over right there. Ik had chocoladebrowies nodig. En snel!!!

Dat dieptepunt hield een dag aan, tot ik na het achterover slaan van een half pak chocoladekoekjes besefte dat er een keuze is. Me laten leven, of mijn mode-lot accepteren. In deze wereld moet je op z’n tijd gewoon keihard werken. PUNT! 

Mode staat zo ver van mediatie en boslucht vandaan. Maar welk een mazzel voor mij dat ik in beide werelden (op z’n tijd) kan aarden.

Zonder al te veel morren heb ik me door de resterende week geworsteld. Mijn was bleef ongewassen, het stof werd niet gezogen, mijn meditatiematje bleef opgerold en ik ben geen moment alleen geweest. Maar ik besefte: rust is overal te vinden. Rust zit in mezelf.