Preventieve pijnbestrijding

Er sijpelt een beetje kwijl vermengd met bloed langs mijn mond, maar ik voel het amper, want mijn wang is nog verdoofd.

Gek idee: ’s morgens fietste ik nog kwiek over de grachten, elke cel gezond in werking… In de middag waggelde ik gedrogeerd het ziekenhuis uit met een klont gaas in mijn mond tegen het bloeden.

Waarom deed ik mezelf dit aan? Er was toch niks mis met mijn gebit? ”Uit voorzorg mevrouw!”, had de tandarts gezegd. En ik gehoorzaamde door direct (*kuch* na 2 jaar) een afspraak te maken om mijn verstandskies te trekken. De tweede alweer.

Ik wist dat er pijn komen ging. Sterker nog: ik heb gekozen voor pijn, om pijn in de toekomst te voorkomen. Maar ik kan helemaal niet zo goed tegen pijn. Van pijn ga ik huilen. Zelfs als het niet mijn pijn is.

Met hoeveel ibuproven 600 ik mijn lichaampje ook verdoof tijdens het kloppen en klagen van mijn holle kies, emotionele pijn moet cold turkey gedragen worden. En dat is wrang. Want voor een buikgriepje is een ziekmelding @ the office geen probleem, maar iemand met liefdesverdriet wordt gewoon weer achter zijn bureau verwacht.

Jezelf pijn doen is geen kattepis!

Toch kán pijn verslavend zijn. Ook emotionele pijn. Zonder dat we het door hebben zijn sommigen stiekem verslaafd aan misere. Omdat het veilig voelt. Omdat ze niet weten hoe het anders moet. Zoals mensen die zichzelf bewust in hun lichaam krassen. Dat geeft ze een fijn gevoel. Als emotionele pijn te heftig wordt, kan fysieke pijn helpen om te kalmeren.

Ik buig voor diegenen die hartverscheurende, botverbrijzelende narigheid ondergaan en kijk lijdzaam toe… Jezelf pijn doen is geen kattepis! Ik vind het nogal naar zelfs!! In mijn leven voelt pijn alles behalve veilig. Ik ben er zelfs een beetje bang voor…

Durf nog geen speld in mijn vinger te prikken voor een druppeltje bloed. En bij een film als ‘The Inglorious Bastards’ duik ik weg in mijn trui bij het zien van gescalpeerde hoofdvelletjes.

Pijn is helemaal niet fijn. En er naar kijken ook niet!!! Pijn maakt lusteloos, vermoeid, verdrietig of zelfs depressief. 

Mijn conclusie: iemand die zonder blikken of blozen kan kijken naar pijn, heeft zelf al behoorlijk wat doorstaan. Daar reken ik mijzelf dus niet bij. Op amadelknipperij, armpjekneus, hartjebreek en kiesjetrek is er bij mij weinig (*klopklop!!!*) naars voorgevallen.

Ik hoop eerlijk gezegd dat ik er nooit aan hoef te wennen. Doe mij maar preventieve pijnbestrijding waarbij ik even drie dagen van m’n padje ben om daarna weer vrolijk door te dartelen. Littekens zijn dragelijk, open wonden niet.

Geschreven door: Anna