Mannen! Je ken beter kippen houden

Bijna had ik het uitgemaakt. Bijna…. ”Lekker makkelijk” was de reactie van mijn vriend. Makkelijk?? Hmm… hij had gelijk. Alleen zijn is namelijk mijn specialiteit. Vanaf dat ik een met de liefde worstelend pubermeisje was werd het er ingestampt door zowel moeder als oma: ”Wij zijn liever alleen! Geef ons maar onze vrijheid! Mannen! Je ken beter kippen houden”.

De liefde ging dan ook niet altijd over roosjes. Vaak koos ik na een paar jaar of luttele maanden samen zijn het hazenpad, of de mannen die ik ontmoette wilden zich niet binden en hadden tijd voor zichzelf nodig. Ik wilde bemind en begeerd en tegelijkertijd genegeerd worden… en dus kreeg ik wat ik gevraagd had: verliefdheid, vaagheid, intens verlangen en hartenzeer. Zucht wat vermoeiend allemaal.

Want naast die twisted lovemind van me word ik in een relatie ook nog eens overspoeld met onzekerheden. Dat ging vroeger voornamelijk over mijn uitpuilende heupvetjes, maar het gaat nog steeds over de angst om uiteindelijk weer alleen gelaten te worden. Het diep dieper diepst gaan is gewoon hardcore eng!

Gelukkig voelt mijn vriend me haarfijn aan. Als ik sip ben of even iets minder
liefde uitstraal merkt hij dat meteen. Lastig, maar ook fijn. Want in andere relaties kon ik nog een beetje toneelspelen. Bij hem gaat dat niet.

Toen ik het even heel moeilijk had met mezelf leek het dus beter om het dan maar uit te maken. Zou best even kut zijn, maar andere break-ups had ik uiteindelijk ook overleefd, dus ach.. Geen afleiding, focus op mezelf. Want haalden we wel het beste in elkaar naar boven? Leefden we niet in een droomwereld? Was het niet te lief en fijn allemaal?

Na twee weken waarin mijn eigen hoofd danig op hol was geslagen kwam ik ineens tot het besef
waarom ik het mezelf zo moeilijk maakte. Ik durfde gewoon niet verder en ik was na ander half jaar nog steeds niet helemaal mezelf geweest. Ik kookte van opgekropte woede en ongeuit verdriet. Ik had nog steeds een muurtje om me heen en dat stevige bouwsel stond na anderhalf jaar op het punt om met veel kabaal uit elkaar te barsten. Wat het dan ook uiteindelijk deed. Hè hè..

Nu besef ik dat het nog lang niet uit mag. Dit keer wil ik het echt. Juist met deze man kan dat. Liefhebben tot dóóóór het gaatje.

Geschreven door Anna