Klein kreng

”Je bent echt een kreng weet je dat.” Ik loop door mijn straat opweg naar de supermarkt en hoor het haar zeggen.

Een vrouw van een jaar of zestig staat in de deurpost van haar toko en spreekt de zin uit tegen een klein meisje van hoogstens zes jaar. Het meisje staat aan de andere kant van de stoep en kijkt een beetje verward, alsof ze de woorden nog op zich moet laten inwerken. Ze staart naar de grond, speelt wat met haar voet en zegt dan zachtjes: ”Niet.” ”Jawel, je bent echt een klein kreng.”

Ik loop verder en voel me boos en geraakt. De eerste gedachten die in me opkomen zijn van hetzelfde kaliber als die van het bejaarde viswijf. ”Kijk naar jezelf, bitch!”

Ja sorry.. ik kan ik niks aan doen. Nare woorden zijn als een virus. Je wordt er mee besmet en het vreet zich een weg naar buiten. En ik moet toegeven, taal-listisch gezien ben ik nu eenmaal geen lieverdje.

Een potje ordinair schelden kan zo heerlijk opluchten. Na het stoten van mijn telefoonbotje bijvoorbeeld, het missen van m´n trein of bij het aantreffen van een buiten op de grond gevallen jurkje onder de kattenpis.

Maar een kleuter uitmaken voor kreng? Een kreng is gemeen en vals.  Kan een meisje van die leeftijd deze eigenschappen bezitten? Ik weet dat kindertjes ondeugend kunnen zijn, maar oprecht gemeen?!

Tijdens mijn wandeling naar de Ap komen er herinneringen boven. Hoe vaak ik niet met mijn moeder rondjes om te tafel heb gerend omdat ik weer eens het bloed onder
haar nagels vandaan had gehaald. En de keer dat ze me als puber uitmaakte voor secreet. We hadden snoeiharde ruzie over een verkeerd opgehangen handdoekje notabene!

Ik herinner het me als de heftigste ruzie die we hebben gehad, op een paar ”kut- en nareziektewijf” scheldkonades van mij na, waar ik heus niet trots op ben.

Want het raakt me altijd, dat schelden. Als ik op een zombieochtend weer eens roekeloos door rood rij en ik hoor achterlijke trut, idioot, hoer, kut of tuthola..” dan voel ik me bij al deze woorden letterlijk geraakt. Als een stomp in mijn maag. Meestal ben ik daarom ook niet adrem genoeg om te reageren. Enkele seconden te laat maken mijn hersens zinnen aan varrierend van ”Oepsie sorry ja nee dat was niet zo slim nee!!” tot ”Zeker met het verkeerde been uit bed gestapt, eikel!”

Het liefst zou ik de schelders een handkusje willen geven, of wat versgebakken Annaliefde. Maar zo werken mijn reflexen jammergenoeg niet. En daarom voelde ik me bij het oma-kind voorval natuurlijk zo geraakt. Want er schuilt kennelijk ook nog altijd een klein krengetje in mij…

Geschreven door  Anna