Karma kookpunt

”Daar ligt ook nog een stukje” roept toeschouwer D. vanaf het balkon.

Het is donker, een uurtje of negen, en ik strompel gehurkt over straat om de glasscherven bij mijn voordeur vandaan te schrapen met stoffer en blik.

De laatste splinters gaan de prullenbak in. Eenmaal weer boven in mijn huiskamer aangekomen zucht ik opgelucht.

”Karma weer schoon?” vraagt D.

Het voelt wel een beetje zo. Alsof ik in het afgelopen uur mijn geweten heb opgeschoond. Op een rare manier…

Er vielen in datzelfde uur namelijk twee kristallen wijnglazen van het balkon. Geen ongelukje, geen vete, maar een vooraf zorgvuldig geplande (mis)daad.

Dat kwam zo.

Er was een doos. Een doos met zes kristallen wijnglazen. Gekregen tijdens een productpresentatie, om te verdelen onder mijn collega’s op de redactie. Ik wou dat ze daar ook terecht waren gekomen. Inplaats van in mijn keukenkastje…

Inclusief een verbazingwekkend soepel uit mijn mond komende smoes over struikelen in de sneeuw.

Omdat ik me zo schaamde voor mijn hebberigheid (voor enig begrip: mijn eetvriendjes slobberden hun wijn tot noch toe altijd uit ordinaire Blokker bekers), loog ik erover tegen mijn collega, die natuuuurlijk via via gehoord had van het leuke cadeau en er op een onvermoeden ochtend over begon.

En toen was het er uit voordat ik er erg in had… Dat ik er twee had gebroken en dus maar mee naar huis had genomen. Inclusief een verbazingwekkend soepel uit mijn mond komende smoes over struikelen in de sneeuw.

Ik voelde me er de hele dag beroerd onder. What was I saying? Waarom ging dat liegen zo makkelijk?

Toen ik een paar uur later bij de AH de Euroshopper stroopwafels + parmezaanse kaas die ik ontdekte in mijn wagentje na het afrekenen onbetaald toch meenam, was mijn karma-kookpunt van die dag bereikt.

Ik was een slecht mens.

Die avond schonk ik wijn in de gestolen glazen en strooide de gejatte parmezan over mijn pasta. Na enige interne onrust luchtte ik uiteindelijk mijn hart bij D. en smeedde ter plekke een plannetje. De enige manier om van mijn schuldgevoel af te komen, dacht ik: de glaasjes breken. Van 1 hoog naar beneden. Handlanger D. moest mee.

Bibberend en bezeten liet ik mijn glas los en D. de zijne. De worp verliep synchroon en de schervenzooi was groots. Doch hielp het ritueel maar half, bleek later. Al had ik nu wel echt twee glazen gebroken, de leugen bleef.

Lering: je karma helen doe je niet met onschuldige dingetjes stuksmijten. Dat doe je met verzoening en eerlijkheid. Om een begin te maken aan mijn nieuwe eerlijk leven streven, deelde ik de overgebleven glazen alsnog met mijn collega. Netjes in een doos. Inclusief wijn. Een paar weken later post ik deze blog. Voor mijn collega en Budhi-fan en mijn eigen gemoedsrust. Karmacase closed.

Geschreven door Anna