Eten, overeten en de spiegel

Hele suikerbroden gingen er in, vroeger. Nouja, één per vreetui. Maar toch, dat voor een tienermaagje!! Het paste maar net… Overeten noemen ze dat geloof ik… (Ik kon het eigenlijk niet meer op dan driekwart, maar weggooien zou opvallen dus moest ie helemaal maar naar binnen om vervolgens stiekem als een speer in de plaatselijke buurtsuup een verse aan te schaffen om in de broodtrommel te werpen.)

Tegenwoordig gaat het er minder wild aan toe. Alhoewel. Avondeten met Anna: he lekker, zo’n lichtverteerbaar sla-maal. Hmmm toch wel heul lekker met wat extra stokbrood. Mmmmmet een dikke lik Boursin. Op! Oh ik heb nog een tiramisu toetje! Verrek ik heb nog twee tiramisiu toetjes! *Smikkeldemikkel*. Tijd voor thee. Daarrrrr horen chocoladepinda’s bij! Mmmm….

Ja, honger en lust zijn twee heel verschillende dingen. Een avond kan bij Anna al etende worden weggevroten.

Van een vreemde heb ik het niet. Mijn familie is zolang ik me heugen kan geobsedeerd door eten en gewicht. Als mijn moeder  ’s avonds op de bank een pak snickers leeg snaaide, moest ik na afloop van het eetfestijn aanhoren dat ze zo’n spijt had en verschrikkelijk misselijk was.

Dus als ik mijn wiskundesommen wilde verlichten met een zak drop werd er bemoederend geroepen: ‘zou je dat nu wel doen?‘. Of: ”je bent nu heel mooi schat, maar je moet niet dikker worden”.

Door al dat dik-dun gedoe smeerde ik op mijn vijftiende al dikke klodders Yves Rocher anti-celulitus creme op mijn billetjes

Maat 38 of 44, altijd werden er opmerkingen gemaakt door mijn familie. ”Je bent weer mooi afgevallen he.” ”Jee, Anna, je lijkt wel weer dikker geworden.” Dat ik al die opmerkingen zo feilloos heb onthouden zegt natuurlijk genoeg. Maar ik kreeg er een spuughekel aan, al dat figuurgelul. Er tegenin gaan durfte ik niet echt. Blozen hooguit, om me vervolgens weer op een bakje chocoladerozijnen te storten.

Door al dat dik-dun gedoe smeerde ik op mijn vijftiende al dikke klodders Yves Rocher anti-celulitus creme op mijn billetjes en zwom ik op vakantie met allesverhullend t-shirt aan. Belachelijk, want met mijn bibs en figuur was destijds niks mis. Nog steeds niet trouwens, als ik er zonder die voorgeprogameerde aannames naar kijk.

Gut wat  jammer toch eigenlijk, dat ik dat toen niet zag. Bij het zien van foto’s van toen denk ik nu: wat een lekker ding, terwijl ik toen alleen maar kon denken hoe dik of lelijk ik was. 

Van genieten word je niet dik.

Gelukkig is er in tien jaar tijd veel veranderd. Daar waren diverse zelfhulpboeken, Bikram-Yoga lessen, spiegelsessies en enkele (complimenteuze) mannen voor nodig. Maar met resultaat. Het bikini moment is nog steeds geen favoriet, maar als ik nu een pak chips open trek, dan gun ik het mezelf. Deze is voor mij. Geniet! Van genieten word je niet dik. Van ongelukkig zijn, een negatief zelfbeeld en troost-eten, uiteindelijk wel.

Mijn moeder kijkt  na 57 jaar nog steeds in de spiegel alsof ze Betsy Turf is. Iemand die ze nooit geweest is, overigens. Ik hoop van harte dat het voor mij anders zal zijn. Een heel leven ontevreden naar je eigen lijf kijken lijkt zo… nutteloos.. en.. vermoeiend en.. deprimerend…

Ik wens dat ik op een dag in Eva kostuum verlicht door TL buizen een rondje durf te rennen door mijn huis, onder toezicht van de man waarvan ik zo graag wil dat hij me mooi vindt. Slik.