Een leven als glazenwasser

*Sop, sop, sop*.

Daar sta ik dan. In het café. ”Hallo!” zeg ik glimlachend tegen twee binnenkomende gasten, terwijl ik de glazen op het spoelkraantje duw.

Wat een geluksmoment.

Ik sta hier glazen te soppen. In een café in Amsterdam, op een donderdagavond. En iedereen eet, praat, wacht, zit en geniet .

Ik ook, alleen ik ben hier aan het werk. Of eigenlijk: ik ben aan het proefdraaien.

Ik krijg een paar uur om te bewijzen wat ik waard ben, en ik sta vanaf nu in dienst van deze mensen. Als het even meezit draag ik bij aan het plezier van hun avondje uit.

Ondertussen klets ik wat met mijn nieuwe soon-t0-be collega’s. (Ik moet immers nog aangenomen worden). Wat voor studie ze doen, of ze het leuk vinden hier, of iemand al langs tafel 7 is geweest om de rekening te brengen.

En ik leer. Hoeveel stukjes brood er per persoon in het mandje moeten, dat je bij de entrecot kunt kiezen tussen botersaus en pepersaus en dat je een vaasje anders aanslaat op de kassa dan witbier.

Mijn leven als moderedacteur lijkt ineens mijlen ver weg.

Ik vind het helemaal niet erg. (En werd nog aangenomen ook!)

Geschreven door Anna