welkom bij de club

Tien jaar heb ik naar het moment toegewerkt om te horen: ‘welkom bij de club’.

Om dat te kunnen horen moest ik door een heel traject heen. Een assessment en nog veel meer gesprekken. Wat ben ik ontzettend zenuwachtig geweest voor het assessment! Vooral voor de intelligentietest, dan zul je zien dat je daar niet doorheen komt… Hoe zo faalangst? En de hele tijd dat ik door die procedure heen ging voelde ik me onzeker. Dat haatte ik, die onzekerheid. Ik kan me niet voorstellen hoe ik door mijn middelbare schooltijd heen ben gekomen. Hoe heb ik in godsnaam al die examens overleefd? Ik kan me niet herinneren dat ik toen ooit zo zenuwachtig ben geweest. Nu voelde het net alsof ik door een examen heen ging, elke keer weer. En relativeren was verdomd moeilijk!
Maar ik ben er doorheen en er is uitgekomen dat ik net zo intelligent ben als dat ik me voor doe komen, gelukkig
Ook de gesprekken waar ik ook heel erg tegenop zag, waarvan ik zeker wist dat ik er niet door heen zou komen, gingen goed! En dan de woorden: ‘welkom bij de club.’ Wouw ik had nooit verwacht die woorden te horen maar het voelt zo ontzettend goed! Nu een week later kan ik het nog steeds niet helemaal geloven. Is het wel echt gebeurd?