Make believe

Ons gesprek gaat over leven en dood. Hij gelooft in niets na de dood en in niets naast het leven. Zijn stelligheid en het gemak waarmee hij zijn mening vertegenwoordigd confronteert mij met mijn gebrek aan mijn eigen geloof. In mijn geloof zit geen enkele stelligheid. Het fluctueert, neemt toe en dan weer af. Wat ik geloof, geloof ik bij de gratie van degene met wie ik praat. Of in ieder geval de stelligheid waarmee ik het geloof.

Hoe ik mij ook aan een ‘eerst zien dan geloven’ -houding van mensen kan irriteren, ik hoor ook bij die groep. Al geloof ik tachtig procent van de tijd dat er meer is in het leven dan ik kan zien of horen, de andere twintig procent komt mij nog regelmatig verfrissen. Meestal op koude mistige dagen waar geen sprankje romantiek in te vinden is. Dan twijfel ik met grote twijfel en denk dat ik mezelf verhaaltjes vertel om mijn angst voor de dood en de kortheid van het leven te laten vergeten. Om de dingen die anders liepen dan ik dacht of hoopte te vergoelijken met ‘het moest vast zo zijn’. Om hoop te houden in moeilijke tijden. Om een groter doel te hebben.

Ik wil een waarheid. Eentje, het liefst. Dit is het wel, dat is het niet. Wat zou ik het heerlijk vinden als er wetenschappelijk werd aangetoond dat er meer is dan we kunnen weten en een leven niet stopt na de dood. Want dan zou ik niet meer zelf hoeven nadenken, hoeven onderzoeken of mijn mening bij te hoeven stellen. Dan zou ik niet alleen iets denken te voelen, dan zou ik weten. Tenminste, dat denk ik…

Geschreven door Marjolein