Ietsje naar rechts graag
“Marjolein word je wakker”?
Mijn ogen schieten open en ik ben direct klaar wakker. Later hoor ik dat ik al eerder wakker was, zelfs met een rietje wat water heb gedronken maar daar kan ik mij dus niets meer van herinneren. Gek genoeg voel ik me wel een beetje teleurgesteld dat ik dus toch ook het wazige slaap-wakker-slaap moment heb gehad.
Het eerste wat ik zie is de verpleegkundige die naar een monitor kijkt aan het einde van mijn bed. Ik vraag haar hoe lang de operatie heeft geduurd en of ik al blauw en geel ben. Terwijl zij antwoord merk ik op dat ik me eigenlijk heel vrolijk voel. Een soort ultiem hippy-gevoel. Letterlijk love and peace. En op dit moment houd ik even vooral van de verpleegkundige. Ik wil alles van haar weten: van hoe ze haar Kerst heeft doorgebracht tot hoe ze zich nu écht voelt.
Als zij bij mij wegvlucht draai ik mijn hoofd naar de jongen die naast me ligt.
“He!” roep ik naar hem “Waarom lig jij hier?”
Hij is ook al wakker terwijl andere mensen nog liggen te slapen. Soms worden er nieuwe mensen binnengereden waar dan even een groepje verpleegkundigen omheen komt staan om duidelijk tegen de heer of mevrouw in het bed te praten.
Bij mijn bed is er even rust. Geen verpleegkundige en de jongen die naast me lag mocht alweer terug naar de kamer. Ik voel voorzichtig aan mijn neus. In plaats van de vertrouwde knik te voelen die mijn neus altijd maakte voel ik nu een rechte lijn. Ineens moet ik heel hard huilen.
Al meer dan tien jaar heb ik over deze operatie nagedacht maar altijd besloten om mijn neus te houden zoals ie was: scheef met aan het einde nog een extra knikje naar links. Dat extra knikje werd veroorzaakt door mijn scheve tussenschot. Door de nauwe doorgang die ontstond was ik tijdens mijn puberjaren bijna 11 maanden in het jaar verkouden. Dat werd toen ik ouder werd iets minder maar de laatste maanden kon ik op mijn linkerzijde niet goed meer slapen omdat ik te weinig lucht kreeg. De keuze was voor veel mensen in mijn omgeving gemakkelijk gemaakt: rechtzetten die hap als je er last van hebt. Maar voor mij woog die keuze veel zwaarder. Alsof ik, door het rechtzetten van het mijn neus, een deel van mezelf niet goed genoeg vond. En ik werd zelfs, zonder dat ik dat zelf snapte, iedere keer bijna emotioneel als ik met iemand over het rechtzetten van mijn neus had.
De arts bood een voor mij acceptabele oplossing: een correctie waarbij alleen mijn tussenschot recht gezet zou worden en mijn neus verder hetzelfde zou blijven. And so it is. Ik kan weer slapen op mijn zij en mocht ik ooit willen duiken dan kan dat volgens de arts nu ook. En mijn neus? Die staat nog steeds scheef, alleen nu zonder extra knikje.
Geschreven door Marjolein
