Het een zeggen terwijl je eigenlijk het andere bedoelt.

Zojuist eindelijk na 6 weken m’n toppermatras voor mijn boxspring weer terug, netjes binnen gebracht door 2 erg mannelijke mannen. "Uhm mevrouwtje,zullen wij het matras even voor u naar boven brengen?". "Nee hoor, is niet nodig" zeg ik stoer (hoe zwaar kan dat ding zijn?). "Doen we graag hoor" zegt de andere man,"hoort bij de service". "Nee nee" zeg ik nogmaals, "zo meteen komt mijn man thuis en die brengt hem wel even naar boven" (verzin ik te plekke, kan dat ding echt zelf wel naar boven brengen). "Okeej meisje, als je hier dan even nog een krabbeltje wilt zetten, zijn wij tevreden". Ik teken en laat de mannelijke mannen uit: Daag…..draait de oudste,en wijste man zich om: "O ja, veel ’slaapplezier’ op je nieuwe matrasje", met een vette knipoog naar zijn collega. Gadver de gadver.

Ik gooi de deur dicht en doe een poging mijn matras op te pakken,het ding is loeizwaar! Ik ook met mijn grote mond, had gewoon die twee aardige mannen dat ding naar boven moeten laten brengen. Hulp aannemen is helemaal niet erg hoor, maar nee…Maaike kan alles zelf! Muts…sta ik dan te kijken. Maar goed, ik zou ik niet zijn als dat matras niet boven zou komen! En inderdaad, na een kwartier ligt hij boven….na een hoop gevloek,nadat hij 3 keer terug naar beneden geschoven is, 5 foto lijstjes van mijn muur af heeft gegooid en ik mijn armen niet meer voel. Pure girl power dit….alleen, heb ik wel besloten dat ik de volgende keer gewoon wel het ‘zwakke’ geslacht ga spelen, en ook ja moet zeggen als het ja moet zijn!