Een vroeg Kerstcadeau

“Stel, je zou deze voor Kerst krijgen, wat zou je daar dan van vinden?” vraag ik hem. Hij lijkt het geen rare vraag te vinden, ook al leven we nog in oktober, vér voor het Kerstgeweld. “Eh..op zich leuk, maar niet in die kleur. Ik vind blauw niet zo mooi” antwoord hij. Het is een kort antwoord, maar in die paar seconden realiseer ik me wel ineens wat ik aan het doen ben.

Terwijl mijn moeder een sjaal voor mijn vader aan het uitzoeken was bedacht ik me ineens dat een sjaal een perfect Kerstcadeau zou zijn voor de man van mijn zus. Maar terwijl ik met een blauwe tunnelsjaal (zo een uit één stuk die je twee keer omslaat) rondliep bedacht ik mij dat het handig zou zijn om even aan een man die wat weg had van mijn zwager te vragen of het eigenlijk wel een leuk cadeau was.

Niet dat hij op de man van mijn zus lijkt, maar hij is wel heel leuk. Blond, mannelijk, aardig en vrij duidelijk in zijn bewoordingen. Hij spreekt zijn woorden met kracht uit. En van dat laatste schrik ik een beetje. Het doet me beseffen dat ik een wildvreemde heb aangesproken en mijn moeder er ongeveer naast staat. Warmte trekt naar mijn wangen. Ik vraag hem of hij de tunnelsjaal wel leuk vindt, los van de kleur. Dat vindt hij.

Onze wegen scheiden zich kort totdat ik hem weer opduikel bij de tunnelsjaals als ik heb besloten toch een andere kleur te zoeken. Hij blijkt zich ook net op dat moment daar te begeven. Hij glimlacht als ik aan kom lopen en ik verklaar dat hij me toch aan het twijfelen heeft gebracht. Naast de blauwe sjaals liggen ook grijze. “Wat vind je dan van zo’n grijze kleur” vraag ik hem.
“Dat ligt er aan, bij wat voor jas draagt hij het?” vraagt hij ons (ook mijn moeder is weer van de partij).
“Eh, geen idee eigenlijk” zeg ik terwijl ik mijn moeder aan kijk. “Nee, volgens mij draagt hij nooit echt een jas” zegt zij. Ik vraag me nog even af of ik hem zal vertellen voor wie de sjaal precies is, maar besluit het zo te laten. “Dank je wel, ik kijk nog wel even” zeg ik hem.

Met een zwarte tunnelsjaal (want zwart past zo lekker overal bij ) loop ik uiteindelijk naar de kassa. En jawel, hij staat daar net kaarten te bekijken. “Ik doe de zwarte hoor!”
“Heel goed” lacht hij terug.

Later, met mijn moeder op de roltrap, sta ik te wachten op iets van haar over wat er net is gebeurd. Ik kan me niet voorstellen dat ze niets heeft gemerkt van de ontmoetingen waar ze naast stond en het feit dat ik er een beetje van mijn apropos door was. Maar er komt niets en dus vraag ik haar wat ze van hem vond.
“Van wie?” vraagt ze me terug.

Geschreven door Marjolein